اوراسیاگرایی روسیه، بنیادها، اندیشه و نتایج و تأثیر آن بر رابطه روسیه و ایران از سال 2000 تا 2015

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

چکیده

اوراسیاگرایی نوعی تفکر در سیاست خارجی روسیه است که اصلی‌ترین تز آن موضع مخالف در برابرغرب‌گرایی روسیه است. این نظریه در برگیرنده جزئی از ابعاد هویت ملی روسیه است. اوراسیاگرایان بر این باورند که مسئله اصلی فراروی ملیت روس، اروپایی بودن آن است که هویت روسیه رنگ غربی پیدا کرده بود. از دیدگاه این نظریه، روسیه در تعقیب یک مسیر جایگزین است که یک قطب مستقل در نظام بین‌المللی شود.از این جهت در جهان اسلام جمهوری اسلامی ایران را انتخاب می‌کند و ایران را یکی از نیروهای مخالف جهان تک قطبی ایالات متحده آمریکا معرفی می‌نماید و ازآن می خواهد  که حوزه کشورهای اسلامی را رهبری کند. ازاین جهت،  ایران نزدیکترین شریک مسکو است. در این راستا،  سوال اصلی پژوهش این است که اوراسیاگرایی روسیه چه تأثیری بر رابطه جمهوری اسلامی ایران و روسیه  از سال 2000 تا 2015 داشته است.فرضیه پژوهش این است که  اوراسیاگرایی با فراز و فرود در سه حوزه نظامی-امنیتی، سیاسی و اقتصادی موجب نزدیکی بیشتر روابط ایران و روسیه در سالهای 2000 تا 2015 شده است. چارچوب تئوریک مورد استفاده در این پژوهش مکتب تحلیل گفتمان در سیاست خارجی می باشد.

کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله [English]

,,,

امیراحمدیان، بهرام و عسکری،حسن.(1391). فهم روابط ایران و گرجستان از زمان اعلام استقلال بر اساس نظریه های روابط بین الملل، مطالعات اوراسیای مرکزی، سال پنجم، شماره 10، صص 20-1.

سنایی،مهدی.(1387). "روابط ایران و روسیه: مشکلات و دورنمای پیش رو"،  در کتاب روابط ایرانو روسیه، موسسه فرهنگی مطالعات روسیه، آسیای مرکزی و قفقاز، ایراس، ص 17.

قاسمی،فرهاد.(1384).ساخت ژوپلتیکی سیستم بین الملل نوین و استراتژی نظامی-امنیتی ایالات متحده، فصلنامه ژئوپلتیک،شماره 2.

قوام،عبدالعلی.(1371). اصول سیاست خارجی و سیاست بین الملل،سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاهها (سمت).

مامدوا،نینا.(1387). "مناسبات اقتصادی ایران و روسیه"، در کتاب روابط ایرانو روسیه، موسسه فرهنگی مطالعات روسیه، آسیای مرکزی و قفقاز، ایراس، ص103

عطایی،فرهاد و شیبانی،اعظم.(1390).«زمینه های همکاری و رقابت ایران و روسیه در آسیای مرکزی در چارچوب ژئوپلتیک، فصلنامه مطالعات اوراسیای مرکزی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، سال چهارم، شماره 8، صص 151-131.

 

منابع انگلیسی:

 Chernysh, K. (2010). Russian Foreign Policy Discourse during and after the Georgian War:representations of NATO.

Khalifa-zadeh, M. (2012). Israel and Azerbaijan: to counteract Iran. Central Asia and the Caucasus, 13(3).

Loisel, S. (2005). Discourse Analysis and Foreign Policy Analysis: Introducing Speech Act Theory in European Foreign and Security Policy. In ECPR Joint Sessions of Workshops–Grenada. Paris.

Larsen, H. (2005). Foreign policy and discourse analysis: France, Britain and Europe (Vol. 10). Routledge.

Lucas, S (2015),"The effects of Russian intervention in the Syria crisis",Birmingha,UK:GSDRC,University of birmingha.

Kassianova, A. (2006). Russian-Iranian Defence Cooperation vs. US Sanctions. Russian Weapon Sales to Iran: Why they are Unlikely to Stop, 1-2.

Soltaninejad, M. (2015). Iran and the United States: A Conflict Resolution Perspective. Asian Politics & Policy, 7(3), 455-475.

Maleki,A (2007),"iran’s new Asian identity", Novikova, Amrots (ed.); Regional Security Issues: 2007; Yerevan: Amrost Group.

Wellman, A (2010), "Russia-Iran Foreign Relations", American Enterprise Institute, Iran Tracker. 2 August
2010. http://www.irantracker.org/foreign-relations/russia-iran-foreign-relations.