گفتمان پسااستعماری و ذخایر نشانه‎‌‎شناختی روشنفکری دینی در ‏ایران(1330-1357) ‏

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری علوم سیاسی دانشگاه یاسوج

2 استادیار گروه علوم سیاسی دانشگاه یاسوج

چکیده

زبان پدیدآورنده حیات اجتماعی و زیست­جهان هر جامعه انسانی است. در هر عصری و در هر جامعه­ای نباید از تنها یک بازی زبانی بلکه باید از بازی­های زبانی سخن گفت؛ بازی­های زبانی که ذخایر نشانه­شناختی جامعه را شکل داده و امکان بازتولید آنها را در منازعه ­گفتمان­های سیاسی فراهم می­کنند. جامعه ایرانی نیز در یک قرن اخیر واجد چنین خصلتی بوده است. در این میان زبان سیاسی روشنفکری دینی یکی از بازی­های زبانی در ایران معاصر می­باشد که با بهره­گیری از نشانه­های ابر زبان گفتمان دینی و مبانی معرفت­شناختی مدرنیته به مفصل­بندی گفتمانی جدید در میدان سیاست ایران دست زده است. در این راستا هدف مقاله حاضر نیز فهم زبان سیاسی میدان گفتمانی روشنفکری دینی در ایران قبل از انقلاب اسلامی و بررسی تاثیر صورت­بندی این گفتمان بر خرده گفتمان­های گفتمان پسا­استعماری برآمده از انقلاب اسلامی می­باشد. بهمین منظور سوال اصلی مقاله حاضر عبارت است از اینکه: صورت­بندی زبان سیاسی میدان گفتمانی روشنفکری دینی(1330 تا 1357) چه تاثیری بر خرده­گفتمان­های میدان سیاست پساانقلابی داشته است؟ یافته­های تحقیق نشان می­دهد که زبان سیاسی روشنفکری دینی منبع نشانه­شناختی هویتی برای بخشی از خرده گفتمان­های برآمده از کلان گفتمان انقلاب­اسلامی بوده و با منطقی بینامتنی به عنوان بخشی از نظام معنایی ابر گفتمان دینی در مفصل­بندی گفتمان هویتی پسااستعماری نقش اساسی ایفا کرده است. پژوهش حاضر به روش کیفی و از طریق در هم تنیدن سه سنت نظری نشانه­شناسی، مطالعات پسااستعماری و نظریه میدان مساله تحقیق را بررسی می­کند.

کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله [English]

Post-Colonial Discourse and Semiology Resources of ‎Religious Intellectuals in Iran

نویسندگان [English]

  • Jafar Norozi Nejad 1
  • Hamdollah Akvani 2

2 Department of Political Science- Yasouj University

چکیده [English]

Language in the community as a dynamic cultural element, the originator of the field of general and comprehensive forms of social life. A branch of effective language in the nature of any society, political language of the community. A large part of political affairs is formed on the basis of mental belief, the collection of these beliefs about political affairs in each period makes the political language game of that period, Which is the foundation of the political strategy and political action of that era. This article aims to understand the political language of the Pahlavi intellectual field and thus the influence of the linguistic formulation of this discourse on the type of discourse derived from the Islamic Revolution. In this regard, the main question of the present research is that: What has been the political language of the political intellectual discourse (1332-1357) on the post-revolution politics field?

کلیدواژه‌ها [English]

  • Political Language
  • Discursive
  • Political Formulation
  • Religious ‎Intellect‏ ‏‎
  • ‎‏ ‏Post-Colonial Discourse