انجمن ایرانی روابط بین الملل پژوهش های روابط بین الملل 2251-8444 14 1 2024 05 21 A comparative study of early payment of a contract in Islam, statutory law, and international documents بررسی تطبیقی پر داخت پیش از موعد قرارداد در اسلام وحقوق موضوعه واسناد بین المللی 259 279 220466 10.22034/irr.2021.288900.1978 FA رضا حسین گندمکار دانشیار حقوق خصوصی دانشگاه قم عزیز اله فهیمی دانشیار گروه حقوق خصوصی دانشگاه قم عزت‌الله گنج خانلو دانشجوی دکتری گروه حقوق خصوصی دانشگاه قم مسلم پور کریمی دانشجوی دکتری حقوق خصوصی دانشگاه قم Journal Article 2021 06 01 The time and date of fulfillment of the obligation are among the important and effective conditions on the relations between the parties to the contract. In a contract, the parties are obliged to fulfill their obligations on time, which is determined by the parties against al-Qaeda, and if it is not determined, it refers to custom and law. Delays in the performance of obligations are common and have their own guarantee of performance, but under certain circumstances, the obligee may wish to fulfill his obligation ahead of time. Although the obligation must be performed at the due date, it remains to be seen whether the obligor will be able to fulfill the obligation before the due date if a time is set for the performance of the obligation.<br />Contrary to many important international instruments in the field of treaties and laws of some countries that have a clear position in this regard, in the legal regulations of Iran, early implementation of the obligation, despite the delay in its implementation, has not been considered by the legislature. Therefore, in this study, while expressing the theories of jurists and jurists about the premature implementation of the obligation, this issue has also been studied in important international documents. It should be said that depending on whether the inclusion of the term and deadline in the contract is in favor of the obligor, the obligee or both parties, the ability to perform the obligation ahead of time will also be different. زمان اجرای تعهد، از عناصر اساسی و تأثیرگذار در روابط قراردادی و تعیین‌کننده حدود مسؤولیت طرفین است. طرفین قرارداد ملزم‌اند تعهدات خود را در موعد مقرر ایفا کنند؛ موعدی که معمولاً ناشی از توافق آن‌ها است و در صورت فقدان توافق، با استناد به عرف و قانون تعیین می‌شود. در حالی‌که تأخیر در ایفای تعهد امری شایع با ضمانت اجرای مشخص است، پرسش اصلی این پژوهش آن است که آیا متعهد می‌تواند تعهد خود را پیش از موعد مقرر اجرا کند و آیا متعهدٌله ملزم به پذیرش چنین ایفایی است؟ بررسی انجام‌شده نشان می‌دهد که برخلاف اسناد مهم بین‌المللی در حوزه قراردادها و قوانین برخی کشورها که مقررات صریح و روشنی در این زمینه دارند، نظام حقوقی ایران فاقد نص قانونی مشخص درباره اجرای پیش از موعد تعهد است. این مقاله با روش تحلیلی-تبیینی، ضمن تحلیل دیدگاه‌های حقوقدانان، فقها و اسناد بین‌المللی، نتیجه می‌گیرد که در صورتی که موعد اجرای تعهد صرفاً به نفع یکی از طرفین باشد، وی می‌تواند با اسقاط آن، زمینه اجرای زودهنگام تعهد را فراهم سازد. اما در صورت بقای اجل و عدم رضایت طرف ذی‌نفع، الزام قانونی به پذیرش اجرای پیش از موعد وجود ندارد. یافته‌های پژوهش می‌تواند مبنای اصلاح قانونگذاری و ارتقای امنیت حقوقی در قراردادهای داخلی و بین‌المللی قرار گیرد https://www.iisajournals.ir/article_220466_05269b731333d23432df1225e7d0a5ad.pdf