انجمن ایرانی روابط بین الملل پژوهش های روابط بین الملل 2251-8444 16 2 2026 08 23 A Dialectical Defense of the Unity of Reason and Virtue: A Popperian Solution to Political Akrasia in Modern Governance دفاع دیالکتیکی از وحدت عقل و فضیلت: تبیین راه‌حل پوپری برای اکراسیای سیاسی در حکمرانی مدرن 239398 10.22034/irr.2026.533300.2722 FA رمضان مهدوی آزادبنی عضو گروه فلسفه و کلام اسلامی- دانشکده الهیات و معارف اسلامی- دانشگاه مازندران Journal Article 2025 07 08 Political akrasia, as the gap between recognizing the collective good and acting contrary to it, represents one of the fundamental challenges in modern governance. This article proposes an innovative solution to reduce this contradiction by drawing upon Socratic dialectics (the unity of reason and virtue through critical dialogue) and Popperian critical rationalism (the rejection of dogmatism and emphasis on institutional reform). The central research question is: How can the integration of these two theories help address political akrasia in modern governance structures? The hypothesis posits that process-oriented rationality (combining civic participation and critical institutions) can serve as a mediator for realizing the Socratic ideal in practice. Through philosophical-social analysis and examination of case studies such as participatory budgeting, this study demonstrates how dialectics elevates from the individual to the institutional level, transforming virtue into governance processes that reduce akrasia. The paper's innovation lies in connecting Socratic moral philosophy with Popperian social engineering - a connection previously overlooked in existing literature. The findings suggest that modern governance can only overcome this challenge by transcending one-dimensional approaches (whether purely ethical or technocratic) and embracing "institutional dialectics." اکراسیای سیاسی، به عنوان شکاف بین شناختِ خیر جمعی و عملِ مغایر با آن، یکی از چالش‌های اساسی حکمرانی در جوامع مدرن است. این مقاله با تکیه بر دیالکتیک سقراطی (وحدت عقل و فضیلت از طریق گفت‌وگوی انتقادی) و عقلانیت انتقادی پوپر (نفی جزم‌گرایی و تأکید بر اصلاح‌پذیری نهادها)، راه‌حلی نوین برای کاهش این تناقض ارائه می‌دهد. پرسش محوری آن است: چگونه می‌توان با تلفیق این دو نظریه، اکراسیای سیاسی را در ساختارهای حکمرانی مدرن مهار کرد؟ فرضیه مقاله این است که عقلانیت فرایندمحور (ترکیب مشارکت شهروندی و نهادهای نقاد) می‌تواند به عنوان واسطه‌ای برای تحقق عملی آرمان سقراط عمل کند. این پژوهش با روش تحلیل فلسفی-اجتماعی و بررسی نمونه‌هایی مانند بودجه‌ریزی مشارکتی، نشان می‌دهد که دیالکتیک از سطح فردی به سطح نهادی ارتقا یافته و با تبدیل فضیلت به فرایندهای حکمرانی، اکراسیا را کاهش می‌دهد. نوآوری مقاله در پیوند زدن فلسفه اخلاق سقراط با مهندسی اجتماعی پوپر است، که تاکنون در ادبیات موجود مغفول مانده است. یافته‌ها حاکی از آن است که حکمرانی مدرن تنها با عبور از رویکردهای تک‌بعدی و پذیرش «دیالکتیک نهادی» می‌تواند بر این چالش غلبه کند.