انجمن ایرانی روابط بین الملل پژوهش های روابط بین الملل 2251-8444 9 3 2019 11 22 Identifying and prioritizing structural and interventionist obstacles to the security-political convergence of Iran and the Arab countries of the Persian Gulf شناسایی و اولویت‌بندی موانع ساختاری و مداخله‌گر در همگرایی امنیتی-سیاسی ایران و کشورهای عربی خلیج فارس 455 491 244019 FA رضا درویشی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه فرهنگیان، بوشهر، ایران. Journal Article The geopolitical developments of recent decades and the gradual change in the balance of power in the international system, especially the strengthening of the role of Asian powers, have provided the basis for proposing the idea of "transition to an Asian order" in the security environment of the Persian Gulf. In this framework, security-political convergence between Iran and the Arab countries of the Persian Gulf can be one of the pillars of regional stability; however, this process faces a set of structural, perceptual, and interventionist obstacles. The aim of the present study is to identify, refine, and prioritize the most important obstacles to security-political convergence between Iran and the Arab countries of the Persian Gulf, emphasizing the structural changes in the international system and the transition to an Asian order. The present study is applied in terms of its purpose and qualitative in terms of its approach, with an exploratory nature, which was conducted using the Delphi technique. The results showed that the realization of security-political convergence in the Persian Gulf requires reducing security dependence on transregional powers, strengthening indigenous collective security mechanisms, managing geopolitical competition, and rebuilding mutual trust. The transition to an Asian order could provide opportunities to redefine regional security arrangements, but its realization depends on a simultaneous reform of security structures and perceptual patterns among regional actors. تحولات ژئوپلیتیکی دهه‌های اخیر و تغییر تدریجی موازنه قدرت در نظام بین‌الملل، به‌ویژه تقویت نقش قدرت‌های آسیایی، زمینه طرح ایده «گذار به نظم آسیایی» را در محیط امنیتی خلیج فارس فراهم کرده است. در این چارچوب، همگرایی امنیتی–سیاسی میان ایران و کشورهای عربی خلیج فارس می‌تواند یکی از ارکان ثبات منطقه‌ای باشد؛ با این حال، این روند با مجموعه‌ای از موانع ساختاری، ادراکی و مداخله‌گر مواجه است. هدف پژوهش حاضر شناسایی، پالایش و اولویت‌بندی مهم‌ترین موانع همگرایی امنیتی–سیاسی ایران و کشورهای عربی خلیج فارس با تأکید بر تحولات ساختاری نظام بین‌الملل و گذار به نظم آسیایی است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر رویکرد کیفی با ماهیت اکتشافی است که با استفاده از تکنیک دلفی انجام شده است. نتایج نشان داد که تحقق همگرایی امنیتی–سیاسی در خلیج فارس مستلزم کاهش وابستگی امنیتی به قدرت‌های فرامنطقه‌ای، تقویت سازوکارهای بومی امنیت جمعی، مدیریت رقابت‌های ژئوپلیتیکی و بازسازی اعتماد متقابل است. گذار به نظم آسیایی می‌تواند فرصت‌هایی برای بازتعریف ترتیبات امنیتی منطقه فراهم سازد، اما تحقق آن منوط به اصلاح هم‌زمان ساختارهای امنیتی و الگوهای ادراکی میان بازیگران منطقه‌ای است

https://www.iisajournals.ir/article_244019_1141b61beca0a1cc76c1af6b6c2ac4fd.pdf