انجمن ایرانی روابط بین الملل پژوهش های روابط بین الملل 2251-8444 15 4 2027 02 20 The foreign policy of Russia towards the countries of the Global South سیاست خارجی روسیه در قبال کشورهای جنوب جهانی 234726 10.22034/irr.2025.533757.2724 FA جهانگیر کرمی گروه مطالعات روسیه، دانشکده مطالعات جهان، دانشگاه تهران، تهران، جمهوری اسلامی ایران 0000-0001-8815-7069 سید امیربهادر هاشمی گروه مطالعات روسیه، دانشکده مطالعات جهان، دانشگاه تهران، تهران، جمهوری اسلامی ایران 0009-0009-0974-4309 Journal Article 2025 07 11 The intensification of tensions between Russia and the West—particularly following the annexation of Crimea in 2014 and the war in Ukraine in 2022—has resulted in significant shifts in Russia’s foreign policy. Moscow’s dissatisfaction with the U.S.-dominated international system, along with the growing discontent of Global South countries over their marginal position in global governance structures, has paved the way for a strategic pivot toward these nations. The Global South, consisting mainly of post-colonial developing countries with increasing economic and geopolitical significance, has emerged as a critical player in international affairs. In light of this context, the main research question is: How can Russia’s foreign policy toward Global South countries be explained. The core hypothesis is that Russia, facing isolation and pressure from Western sanctions, seeks to strengthen its political, economic, and military relations with the Global South to both mitigate the impact of sanctions and promote a more multipolar international system that challenges Western dominance. This study employs a descriptive-analytical method, relying on library sources, official documents, academic articles, and an examination of current global trends to explore the scope and implications of Russia’s engagement with the Global South. Findings indicate that Russia utilizes a wide range of instruments—including military and security cooperation, arms exports, energy partnerships, and participation in international organizations such as BRICS and the Shanghai Cooperation Organization—to increase its influence. However, this approach faces significant challenges, notably strategic rivalry with China and domestic economic constraints that limit Russia’s long-term capacity for global outreach. تشدید تنش‌ها میان روسیه وغرب، به‌ویژه پس از الحاق کریمه (۲۰۱۴) و جنگ اوکراین (۲۰۲۲)، منجر به تغییرات چشمگیری در سیاست خارجی روسیه شده است. نارضایتی روسیه از نظم بین‌المللی تحت سلطه آمریکا و نارضایتی فزاینده کشورهای جنوب جهانی از جایگاه خود در ساختارهای قدرت جهانی، زمینه را برای چرخش روسیه به سمت این کشورها فراهم کرده است. جنوب جهانی به عنوان مجموعه‌ای از کشورهای عمدتاً در حال توسعه و وزن اقتصادی و سیاسی روبه رشد، به بازیگری مهم در معادلات بین‌المللی تبدیل شده است. با توجه به مساله مهمی که مطرح شد، سوال اصلی است که سیاست خارجی روسیه در قبال کشورهای جنوب جهانی چگونه قابل تبیین است؟ فرضیه اصلی این است که روسیه در مواجهه با انزوای ناشی از تحریم‌های غرب، تلاش می‌کند با گسترش تعاملات سیاسی، اقتصادی و نظامی با کشورهای جنوب جهانی، ضمن کاهش فشار تحریم‌ها، نقش مؤثرتری در شکل‌دهی به یک نظم بین‌المللی چندقطبی ایفا کرده و منافع خود را در برابر غرب پیش ببرد. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و تکیه برمنابع کتابخانه‌ای، اسناد رسمی، مقالات علمی و تحلیل روندهای جاری در روابط بین‌الملل، به بررسی ابعاد مختلف سیاست خارجی روسیه در قبال جنوب جهانی و تأثیرات متقابل آن‌ها می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که روسیه از ابزارهای متنوعی چون همکاری‌های نظامی و امنیتی، فروش تسلیحات، انرژی و مشارکت در سازمان‌های بین‌المللی مانند بریکس و سازمان همکاری شانگهای برای تقویت نفوذ خود در جنوب جهانی استفاده می‌کند. با این حال، این سیاست با چالش‌هایی نظیر رقابت با چین و محدودیت‌های اقتصادی روسیه روبروست.

انجمن ایرانی روابط بین الملل پژوهش های روابط بین الملل 2251-8444 15 4 2027 02 20 The "Limited Technological Sovereignty" Model: Explaining South Korea's Coercive Adaptation in the Chip Sector مدل «حاکمیت فناورانه محدود» : تبیین سازگاری اجباری کره جنوبی در بخش تراشه‌ها 242693 10.22034/irr.2026.573124.2824 FA مهدی عباس زاده فتح آبادی دانشگاه شهید باهنر کرمان مصیب رستمی خانمکانی دانشگاه شهید باهنر کرمان Journal Article 2026 01 31 In the transition of the international order from liberal interdependence to “coercive geoeconomics,” the instrumentalization of semiconductor supply chains has challenged the efficacy of traditional middle power strategies such as “balancing.” Focusing on the structural paradox of South Korea, this study seeks to answer the question of why Seoul has been forced to fully align with the United States despite the enormous economic costs. Introducing the innovative concept of “limited technological sovereignty,” this paper argues that having “production capabilities” without control over “exclusive upstream technologies” (such as American equipment and software) deprives middle powers of strategic agency. Using causal process tracing methodology, this study traces the mechanism of pressure transmission from the US 2022 export controls to Korea’s domestic political economy and shows how Seoul has shifted from a balancing strategy to a behavioral model of “coercive compliance.” A situation in which the actor accepts certain economic losses (a 78.1% drop in investment in China) to ward off technological existential risks. The research findings suggest that “limited technological sovereignty” is not an exception, but rather, as a new analytical lens, has the potential to explain the behavior of other “techno-industrial” powers such as the Netherlands and Japan in the new bipolar order. در گذار نظم بین‌الملل از وابستگی متقابل لیبرال به «ژئواکونومیک اجباری»، ابزاری‌سازی زنجیره‌های تأمین نیمه‌هادی، کارآمدی استراتژی‌های سنتی قدرت‌های میانی نظیر «موازنه» را به چالش کشیده است. پژوهش حاضر با تمرکز بر پارادوکس ساختاری کره جنوبی، به دنبال پاسخ به این پرسش است که چرا سئول علی‌رغم هزینه‌های گزاف اقتصادی، ناگزیر به همسویی کامل با ایالات متحده شده است؟ این مقاله با معرفی مفهوم نوآورانه «حاکمیت فناورانه محدود»، استدلال می‌کند که برخورداری از «توانمندی تولیدی» بدون کنترل بر «فناوری‌های بالادستی انحصاری» (مانند تجهیزات و نرم‌افزارهای آمریکایی)، عاملیت راهبردی قدرت‌های میانی را سلب می‌کند. با بهره‌گیری از روش‌شناسی رهگیری علّی فرایندها، این پژوهش مکانیسم انتقال فشار از کنترل‌های صادراتی ۲۰۲۲ آمریکا به اقتصاد سیاسی داخلی کره را ردیابی کرده و نشان می‌دهد که چگونه سئول از راهبرد موازنه به مدل رفتاری «سازگاری اجباری» تغییر جهت داده است؛ وضعیتی که در آن بازیگر، زیان‌های اقتصادی قطعی (سقوط ۷۸.۱ درصدی سرمایه‌گذاری در چین) را برای دفع ریسک‌های وجودی فناورانه می‌پذیرد. یافته‌های پژوهش حاکی از آن است که «حاکمیت فناورانه محدود» یک استثنا نیست، بلکه به‌عنوان یک لنز تحلیلی جدید، قابلیت تبیین رفتار سایر قدرت‌های «تکنو - صنعتی» نظیر هلند و ژاپن را در نظم دوقطبی جدید داراست.

انجمن ایرانی روابط بین الملل پژوهش های روابط بین الملل 2251-8444 15 4 2027 02 20 AI Development Goals During Xi Jinping's Era (2013-2024) اهداف توسعه هوش‌مصنوعی در دوره شی‌جین‌پینگ (2024-2013) 242691 10.22034/irr.2025.531781.2718 FA سامره فصیحی مقدم لاکانی گروه علوم سیاسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان 0000-0003-2692-989X رضا سیمبر گروه علوم سیاسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان 0000-0001-5111-1075 Journal Article 2025 06 29 The emergence of artificial intelligence as a transformative technology is transforming the foundations of power, governance, and geopolitical competition in the contemporary international order. In this context, the People's Republic of China, especially under Xi Jinping's leadership, has adopted a hybrid and structured approach, making AI a key tool in advancing its multi-layered geostrategic goals. By combining the two theoretical frameworks of neoclassical realism and network theory, the present study seeks to analyze how the Xi Jinping government uses the purposeful development of AI to rearrange its position in the global order. The provisional hypothesis of this study, which is based on the qualitative content analysis method, shows that China's goals for the development of AI can be formulated at two levels: short-term and long-term. In the short term, China seeks to increase its digital governance capacity, enhance its soft power, develop technology diplomacy, and weaken its strategic dependence on the West by 2035. In the long term, it pursues broader goals such as structural balancing against US hegemony, shaping a multipolar order based on technological platforms, and consolidating its hegemonic role in the global geotechnological architecture by 2050. Data collection in this study is based on online and library sources. The findings show that the Chinese government, by utilizing a network of technology, infrastructure investment, digital institution-building, and the production of international standards, seeks to redefine the existing order in favor of its governance model. Thus, artificial intelligence is not just a technology, ظهور هوش مصنوعی به‌عنوان یک فناوری تحول‌آفرین، در حال دگرگون‌سازی بنیان‌های قدرت، حکمرانی و رقابت ژئوپلیتیکی در نظم بین‌الملل معاصر است. در این چارچوب، جمهوری خلق چین، به‌ویژه در دوره رهبری شی جین‌پینگ، با اتخاذ رویکردی ترکیبی و ساختارمند، هوش مصنوعی را به ابزار کلیدی در پیشبرد اهداف چندلایه ژئواستراتژیک خود تبدیل کرده است. پژوهش حاضر با تلفیق دو چارچوب نظری رئالیسم نوکلاسیک و نظریه شبکه، در پی آن است که تحلیل کند دولت شی‌جین‌پینگ چگونه از توسعه هدفمند هوش مصنوعی برای بازآرایی موقعیت خود در نظم جهانی استفاده می‌کند؟ فرضیه موقت این پژوهش که مبتنی بر روش تحلیل محتوای کیفی است، نشان می‌دهد که؛ اهداف چین از توسعه هوش مصنوعی در دو سطح کوتاه‌مدت و بلندمدت قابل صورت‌بندی‌اند. در سطح کوتاه‌مدت، چین در پی افزایش ظرفیت حکمرانی دیجیتال، ارتقاء قدرت نرم، توسعه دیپلماسی فناوری، و تضعیف وابستگی راهبردی به غرب تا افق ۲۰۳۵ است و در سطح بلندمدت، اهداف کلان‌تری چون توازن‌سازی ساختاری در برابر هژمونی ایالات متحده، شکل‌دهی به نظم چندقطبی بر مبنای پلتفرم‌های فناورانه، و تثبیت نقش هژمونیک در معماری ژئوتکنولوژیک جهانی تا افق ۲۰۵۰ دنبال می‌شود. جمع آوری داده‌ها در این پژوهش به صورت مراجعه به منابع اینترنتی و کتابخانه‌ای می‌باشد. یافته ها نشان می‌دهد که دولت چین با بهره‌گیری شبکه‌ای از فناوری، سرمایه‌گذاری زیرساختی، نهادسازی دیجیتال، و تولید استانداردهای بین‌المللی، در پی آن است تا نظم موجود را به نفع الگوی حکمرانی خود بازتعریف نماید. بدین‌ترتیب، هوش مصنوعی نه صرفاً فناوری، بلکه ابزار قدرت‌افزایی سیستماتیک برای چین در دوران رقابت‌های ژئوپلیتیکی آینده است.

انجمن ایرانی روابط بین الملل پژوهش های روابط بین الملل 2251-8444 15 4 2027 02 20 An Analysis of the Considerations and Indicators of Iran and Turkey's Behavioral Pattern in the Kirkuk Crisis (2017–2018) تحلیلی بر ملاحظات و شاخص‌های الگوی رفتاری ایران و ترکیه در بحران کرکوک (2018-2017). 235500 10.22034/irr.2025.526678.2708 FA رحمان حریری دانشگاه رازی ، دانشکده علوم اجتماعی ، گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، استادیار 0000-0001-9799-8943 سیوان مرادی دانشجوی کارشناسی ارشد روابط بین الملل دانشگاه رازی کرمانشاه 0009-0007-3919-0322 کامران لطفی استاد یار گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل دانشگاه رازی کرمانشاه 0000-0002-5498-2447 Journal Article 2025 05 28 The Kurdish issue has been one of the most significant matters in the Middle East over the past century.The conflict between the Safavid and Ottoman empires, along with the division of the Kurds among various countries, can be seen as the starting point that transformed the Kurdish issue from a domestic matter into a regional one. Therefore, developments surrounding the Kurdish question have been of great importance to regional countries. Among these, the issue of Kirkuk stands out due to its energy resources and the presence of diverse ethnic groups, giving the province's political issues a regional dimension.This study examines the status of Kirkuk in the Iraqi Constitution and, with an emphasis on crisis management behavior patterns such as aggressive, inconsiderate, cautious, responsible, and rule-based behavior, offers an analytical view of the behavioral patterns of Iran and Turkey during the Kirkuk crisis and the Iraqi army's attack on the province in 2017. Accordingly, the main question of this article is: based on what indicators can Iran and Turkey's behavioral patterns regarding the Kirkuk crisis be understood and evaluated? In response to this question and using Benjamin Miller's crisis management theory, the hypothesis is formulated that Iran and Turkey's behavior in Kirkuk was aggressive, as Kurdish control over Kirkuk could pave the way for the independence of the KGR, and given the presence of Kurds in these countries, such a development could increase their demands.It is worth noting that the research method employed in this article is descriptive-analytical. مسئله کرد یکی از مهم ترین مسائل خاورمیانه در صد سال اخیر بوده است.منازعه صفوی و عثمانی و همچنین تقسیم شدن کردها در میان کشور های مختلف را می توان سرآغازی دانست که مسئله کرد را از فرایندی داخلی به سطح منطقه ای تبدیل نمود.از این رو تحولات در مسئله کرد برای کشور های منطقه دارای اهمیت بوده است.در این میان مسئله کرکوک به دلیل وجود منابع انرژی و همچنین قومیت های مختلف برای کشور های منطقه مهم بوده و مسائل سیاسی این استان دارای ابعاد منطقه ای هستند.این پژوهش ضمن بررسی جایگاه کرکوک در قانون اساسی عراق و با تاکید بر الگو های رفتاری در مدیریت بحران همچون رفتار تهاجمی،رفتار بدون ملاحظه،رفتار با احتیاط،مسولانه و قاعده مند،نگاهی تحلیلی بر الگوی رفتاری ایران و ترکیه در بحران کرکوک و در حمله ارتش عراق به این استان در سال 2017 دارد.از این رو،پرسش اصلی این مقاله آن است که الگوی رفتاری ایران و ترکیه در قبال بحران کرکوک بر مبنای چه شاخص هایی قابل فهم و ارزیابی است؟در پاسخ به این پرسش و با بهره گیری از نظریه مدیریت بحران بنجامین میلر به صورت بندی این فرضیه پرداخته شده است که الگوی رفتاری ایران و ترکیه در کرکوک تهاجمی بوده است.زیرا کنترل کرکوک از سوی کردها می تواند بستر استقلال اقلیم کردستان را فراهم کند و این امر با توجه به وجود اکراد در این کشور،می تواند خواسته های آن را افزایش دهد.لازم به ذکر است که روش تحقیق در این مقاله توصیقی- تحلیلی می باشد.

انجمن ایرانی روابط بین الملل پژوهش های روابط بین الملل 2251-8444 15 4 2027 02 20 Analysis of the U.S-China hegemonic rivalry: emphasis on the Trump presidency تحلیل رقابت چین و آمریکا بر سر هژمونی: با تأکید بر دوره ریاست جمهوری ترامپ 242656 10.22034/irr.2026.575768.2830 FA رئوف رحیمی استادیار دانشگاه بجنورد Journal Article 2026 02 14 The competition for hegemony between China and the United States is expected to intensify over time. Even if the current trade war between these tow power concludes, similar types of conflict are likely to recure as long as the U.S-China hegemonic rivalry persists. Using an explanatory research method, this article examines the competition between the U.S and China through the lenses of hegemonic stability theory and power transition theory. The central question addressed is: what happens when an established power and an emerging state confront one another in global politics? The hypothesis proposed is that the outcome depends largely on the strategic choices of the established power toward the emerging power. The practice, American fear of its declining hegemony and the rapid rise of China as a rival has driven the strategic choices of U.S leaders- from Obama to Trump and Biden- ranging from competition and trade wars to occasional compromise. The findings indicate that the root cause of the rivalry and trade war between the world's two largest economies is primarily political: specifically, a struggle for global hegemony. Consequently, the United States does not impose tariffs on Chinese goods merely to improve its trade balance rather.it seeks to contain and manage China to preserve its own global dominance. Therefore, a comprehensive understanding of the U.S -China trade war requires careful attention to the significance of the power competition between these two nations رقابت چین و آمریکا بر سر هژمونی باگذشت زمان تشدید خواهد شد. اگر جنگ تجاری بین دو قدرت پایان یابد، احتمالاً نوع مشابهی از درگیری تا زمانی که رقابت هژمونی چین و آمریکا ادامه دارد، رخ خواهد داد. هدف مقاله حاضر که به روش پژوهش تبینی انجام‌شده است، بررسی رقابت آمریکا و چین بر اساس نظریه ثبات هژمونیک و انتقال قدرت است. سؤالی که مطرح می‌شود این است که وقتی یک دولت مستقر و یک دولت در حال ظهور در سیاست جهانی باهم روبرو می‌شوند، چه اتفاقی می‌افتد؟ در پاسخ این فرضیه مطرح می‌شود که این امر تا حد زیادی به انتخاب‌های دولت مستقر در قبال دولت نوظهور و واکنش دولت نوظهور به آن‌ها بستگی دارد. درواقع ترس آمریکا از هژمونی رو به کاهش خود و ظهور سریع چین به‌عنوان رقیب این کشور، محرک انتخاب‌های رهبران آمریکا از اوباما تا بایدن و ترامپ برای رقابت، جنگ تجاری و گاهی مصالحه با چین بوده است. نتایج تحقیق حاکی از آن است که علت اصلی رقابت و جنگ تجاری و یا گاهی مصالحه دو اقتصاد بزرگ جهان، سیاسی است؛یعنی رقابت بر سر هژمونی جهانی. ازاین‌رو، آمریکا با اعمال تعرفه بر کالاهای چینی به دنبال بهبود تراز تجاری با چین نیست؛ بلکه به دنبال مهار و مدیریت چین برای حفظ هژمونی خود در جهان است. بنابراین درک جنگ تجاری آمریکا و چین مستلزم توجه دقیق به اهمیت رقابت قدرت بین این دو کشور است.

انجمن ایرانی روابط بین الملل پژوهش های روابط بین الملل 2251-8444 15 4 2026 02 20 Domino of America and China in the Asia-Pacific رقابت آمریکا و چین در منطقه ژئوپلیتیکی آسیا – پاسیفیک 242794 10.22034/irr.2025.568256.2815 FA امیر روشن استادیار علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه یزد، یزد، ایران. محسن جمشیدی پژوهشگر سیاسی و دانش اموخته ی دکتری تخصصی علوم سیاسی ( گرایش مسائل ایران ) 0000-0001-8694-0324 Journal Article 2025 12 23 One of the main issues that has attracted the attention of all analysts of the international system from the perspective of strategic studies is the competition between the United States and China in the Asia-Pacific regional environment. What parameters are affected by the United States' strategy to prevent China's rise and becoming a hegemon? It seems that the United States, by adopting a new hegemonic strategy and with a strategy of offshore balance and influence in the Asia-Pacific regional environment, is trying to pressure and prevent China from becoming a hegemon through specific patterns. The present study is of an applied type, with a qualitative-interpretative method and a descriptive-analytical approach. The findings of the study show that, according to geostrategic patterns, the United States, as a hegemon in the global geopolitical system, is afraid of the emergence of another hegemonic power (China) in the environment and is trying to limit this advance through geopolitical territorialization. The Asia-Pacific geopolitical space has geopolitical, geostrategic and geoeconomic importance for China and in fact this region acts as China's Achilles heel. The US's macro-strategic trends in the Asia-Pacific regional environment are planned by adopting a strategy of offshore balancing through components such as alliance and balancing, QUAD, ECOS and B3W better global reconstruction. In contrast, China's response to advance its strategy is, in short, a rise to hegemony and environmental opening through the Belt and Road Initiative and the New Silk Road. یکی از مسائل مهم در حوزه‌ی مطالعات راهبردی، رقابت امریکا و چین در محیط منطقه‌ای آسیا– پاسیفیک است. مسئله این است که راهبرد آمریکا به‌منظور ممانعت از خیزش چین و تبدیل‌شدن به چالشگر هژمون در محیط بین‌الملل چیست؟ به نظر می‌رسد که آمریکا با اتخاذ راهبرد هژمون گرایی نوین و با راهبرد موازنه فراساحلی و نفوذ در محیط منطقه‌ای آسیا– پاسیفیک، درصدد فشار و جلوگیری از قدرت‌یابی چین می‌باشد. یافته‌های پژوهش با رویکرد توصیفی- تحلیلی و روش کیفی بیانگر این است که قدرت هژمون به‌منظور ممانعت از ظهور هژمون نوین با قلمروسازی ژئوپلیتیکی سعی در ایجاد محدودیت برای بازیگران نوظهور می‌باشد. اساساً فضای ژئوپلیتیکی آسیا –پاسیفیک برای چین اهمیت ژئوپلیتیکی، استراتژیکی و ژئواکونومیکی داشته و درواقع این منطقه به‌مثابه پاشنه آشیل چین نیز عمل می‌کند. راهبرد کلان آمریکا در محیط منطقه‌ای آسیا – پاسیفیک با اتخاذ راهبرد موازنه فراساحلی از طریق مؤلفه‌هایی همچون ائتلاف و موازنه سازی، کوآد، اکوس و بازسازی جهانی بهتر طرح‌ریزی‌شده است. در مقابل راهبرد چین برای پیشبرد سیاست و اهداف خود نفوذ در مناطق و یافتن محیطی از طریق ابتکار کمربند – جاده و راه ابریشم نوین می‌باشد.