International Relations Researches

International Relations Researches

Investigating the political culture of the Justice and Development Party (AKP) in Türkiye (before and after the 2019 elections)

Document Type : Original Article

Authors
Younes Soleimani 1
Mohammad Reza Gholami Shekarsaraie 2
Hadi Noori 2
1 Master of Sociology at University of Guilan
2 Assistant Professor, Department of Social Sciences, Faculty of Humanities, University of Guilan, Rasht, Iran
10.22034/irr.2025.472252.2580
Abstract
After numerous victories in previous elections, the Justice and Development Party (AKP) ceded elections in some of Turkey's major cities to rival parties. This field research aims to identify changes in the prevailing political culture of the AKP in the periods before and after the 2019 elections. Additionally, this research seeks to answer the question of whether the AKP, as the ruling party, possesses an inclusive and ideological political culture. The results of the research indicate that the ruling party, as a moderate Islamist party, is an inclusive and ideological ruling party. Before and after the 2019 elections, it adopted policies that differed from those before 2019 in areas such as the reconstruction of national and Islamic identity, the performance of educational institutions, interactions with ethnic and religious minorities, and relations with opposition parties. Based on the frequency table and bar chart above, out of a total of 208 direct and indirect references by key members of the AKP (Recep Tayyip Erdoğan, Binali Yıldırım, Mevlüt Çavuşoğlu, and Süleyman Soylu) to inclusive components, 136 cases (65.4%) were made before the 2019 elections and 72 cases (34.6%) after the 2019 elections. According to the frequency table and bar chart above, out of a total of 174 direct and indirect references by key members of the AKP to ideological components, 84 cases (48.3%) were made before the 2019 elections and 90 cases (51.7%) after the 2019 elections.
Keywords
Justice and Development Party
Türkiye
Erdogan
political culture
ideology
ارکان، مائده. (1398). وضعیت کنونی حزب عدالت و توسعه در ترکیه، فصلنامه دیپلماسی صلح عادلانه، سال 3، شماره 4، 28-16.
ایوبی، حجت الله. (1382). پیدایی و پایایی احزاب سیاسی در غرب، چاپ سوم، تهران: سروش (انتشارات صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران).
بدیع، برتران. (1379). توسعه سیاسی، ترجمة احمد نقیب‌زاده، تهران: نشر قومس.
جعفری فر، احسان و ابوالحسن شیرازی، حبیب اله. (1401). سیاست خارجی ترکیه در بحران قره‌باغ از منظر قدرت هوشمند، فصلنامه علمی- پژوهشی پژوهش‌های بین الملل (انجمن ایرانی روابط بین الملل)، دوره 12، شماره 4، 271-254.
خلج منفرد، ابوالحسن. (1395). اقتدارگرایی اردوغان و حزب عدالت و توسعه و پیامدهای آن در ترکیه، جستارهای سیاسی معاصر، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، سال 7، شماره 4، 67-91.
سلیمانی، غلامعلی و عبادی، بهزاد. (1394). حزب عدالت و توسعه: شکاف‌های اجتماعی و میانجی‌گری سیاسی، فصلنامه پژوهش‌های سیاسی جهان اسلام، سال 5، شماره 2، 143-111.
ساجدی، امیر و بیگلری، جواد. (1398). بحران داخلی دولت اردوغان پس از تغییر ساختار سیاسی، فصلنامه پژوهش‌های بین الملل (انجمن ایرانی روابط بین الملل)، دوره 9، شماره 3، 134-111.
قاسمی، جابر و مددی، امیرعلی. (1400). واکاوی چرخش جدید سیاست خارجی ترکیه در قبال خاورمیانه، فصلنامه پژوهش‌های بین الملل (انجمن ایرانی روابط بین الملل)، دوره 11، شماره 3، 252-225.
کشاورز شکری، عباس و احمدوند، سمیه. (1391). عملکرد حزب اسلام‌گرای عدالت و توسعه ترکیه در عرصه سیاست‌های داخلی و خارجی، فصلنامه پژوهش‌های راهبردی سیاست، سال اول، شماره 4، 159-127.
کوهکن، علیرضا و گرجی، میلاد. (1396). تبیین سیاست خارجی حزب عدالت و توسعه ترکیه بر اساس رویکرد نوواقع‌گرایی، فصلنامه پژوهش‌های بین الملل (انجمن ایرانی روابط بین الملل)، دوره 1، شماره 21، 133-111.
 ماه‌پیشانیان، مهسا. (1388). ترکیه و آینده تمایلات اسلام‌گرایانه، دوهفته‌نامه پگاه حوزه، شماره 257، 15-6.
ملکی، صادق. (1383). روابط ایران و ترکیه، همشهری دیپلماتیک، شماره 28، 16-5.
موثقی، احمد. (1380). اقتصاد سیاسی ترکیه در فاصله سال‌های 1950-1920، مجله دانشکده حقوق و علوم سیاسی، شماره 54، 58-47.
ولی‌زاده میدانی، رامین، عبدالمطلب، عبداله و پیروزفر، مهدی. (1397). بررسی رفتار سیاست خارجی حزب حاکم ترکیه در قبال جمهوری اسلامی ایران، دوفصلنامه جامعه‌شناسی سیاسی جهان اسلام، دوره 6، شماره 2، 108-87.
یاووز، هاکان. (1389). سکولاریسم و دموکراسی اسلامی در ترکیه، ترجمه احمد عزیزی، تهران: نشر نی.
Aksoy, Levent., (2018), Siyasi Partilerin Halkla İlişkileri: AK PARTİ, CHP, MHP Örneği, Yüksek Lisans Tezi, Harran Üniversitesi, Sosyal bilimler Enstitüsü.
Kırgöz, Sedat., (2016), AKP Dönemi Türkiye-İran İlişkileri, Yüksek Lisans Tezi, Süleyman Demirel Üniversitesi, Sosyal Bilimleri Enstitüsü.
Mengüaslan, Hikmet., (2016), Türk Dış Politikasında Rol ve Çatışma: AKP Dönemi Ortadoğu Politikası Üzerine Bir İnceleme, Yüksek Lisans Tezi, Adnan Menderes Üniversitesi, Sosyal bilimler Enstitüsü.
Yılmaz, Melahat., (2007), Ilımlı İslam ve Muhafazakar Demokrasi (AK Parti Örneği), Yüksek Lisans Tezi, Ankara Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.