مقایسه اصل تناظر در داوری داخلی و بین‌المللی

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

چکیده

تضمین آگاهی خوانده از دعوای اقامه شده علیه او، اطلاع کامل هر یک از طرفین دعوا در زمان مناسب نسبت به تمام عناصری که به وسیله طرف مقابل به منظور تأثیر بر تصمیم دادگاه ارائه شده یا توسط قاضی راسا استخراج گردیده، بهره‌مندی هر دو طرف از امکان طرح ادعاها، ادله و استدلالات خویش و همچنین، فرصت مناقشه در حضور عناصر ارائه شده به وسیله طرف مقابل، مفاد اصل تناظری بودن دادرسی را تشکیل می دهند. با پیشرفت جوامع و ازدیاد دعاوی حقوقی بین افراد، تمایل آنها برای مراجعه به محاکم دادگستری کمتر شده است، به همین دلیل مراجعی از بین خود مردم تشکیل شده، تا بتوانند در صورت اختلاف به آن مراجعه کنند. این مراجع، نهاد داوری می‌باشند. هر چند که در منابع و متون حقوقی ایران به صراحت از لزوم رعایت اصل تناظر در داوری ذکری به میان نیامده است، لیکن استقراء در مقررات و متون مختلف نشان می‌دهد که قانون‌گذار نیز، در طراحی آیین رسیدگی به دعاوی از طریق داوری، تا حد زیادی متاثر از مدلول اصل تناظر بوده است. با وجود این، اختصاص فصلی از قانون به بیان اصول راهبردی دادرسی مدنی و از جمله اصل تناظر و همچنین لزوم رعایت آن در مرجع داوری را می‌توان به عنوان پیشنهادی مطلوب در جهت اصلاح و بهسازی ساختار نظام عدالت مدنی مطرح نمود.

کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله [English]

...

آشوری، محمد. (1382). حقوق بشر و مفاهیم مساوات، انصاف و عدالت. تهران: نشر گرایش.

آقائی، بهمن. (1378).  فرهنگ حقوقی بهمن. تهران: کتابخانه گنج دانش.

بازگیر، یدالله. (1380). داوری و احکام راجع به آن. تهران: انتشارات فردوسی.

ترجمه قانون نمونه درباره داوری تجاری بین‌المللی. (1364). مجله حقوقی دفتر خدمات، (704).

جنیدی، لعیا. (1376). قانون حاکم در داوری‌های تجاری بین‌المللی. تهران: نشر دادگستر.

.............. . (1378). نقد و بررسی تطبیقی قانون داوری تجاری بین‌المللی. تهران: انتشارات دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران.

حیدری، سیروس. (1389). «اصل تناظر در حقوق فرانسه و کامن لا». نشریه مطالعات حقوقی، (1).

حسین‌زاده، جواد. (1386). «دادرسی تناظری در ابطال آیین‌نامه‌های دولتی خلاف قانون»، نشریه مدرس علوم انسانی، (54).

حاجی‌ده‌آبادی، احمد.(1386). «اجرای عدالت، احساس عدالت»، فصلنامۀ تخصصی فقه و حقوق، (12).

دهخدا، علی‌اکبر. (1372). لغت‌نامه. جلد چهارم. چاپ اول. تهران: انتشارات دانشگاه تهران.

شمس، عبدالله. (1383). آیین دادرسی مدنی. جلد دوم. تهران: انتشارت دراک.

.................. . (1381).« اصل تناظر»، مجله تحقیقات حقوقی دانشگاه شهید بهشتی، (36-35).

صفائی، حسین. (1375). مقالاتی درباره حقوق بین‌الملل و داوری‌های بین‌المللی. تهران، نشر میزان.

صدرزاده‌افشار، سیدمحسن. (1376). آیین دادرسی مدنی و بازرگانی. تهران: موسسه انتشارات جهاد دانشگاهی.

کاتوزیان، ناصر. (1382). اثبات و دلیل اثبات. جلد اول. تهران: نشر میزان.

محمدزاده‌اصل، حیدر. (1379). داوری در حقوق ایران. تهران: انتشارات فردوسی.

مقنیان، محمدعلی. (1392). ادله اثبات دعوا در نظام‌های داوری‌های داخلی و تجاری بین‌المللی با تاکید بر رویه قضایی. تهران: انتشارات جنگل.

محبی، محسن. (1367). «اجرای احکام داوری»، نشریه کمیته ایران اتاق بازرگانی بین‌المللی، (4).

................... . (1383). «امتیازات داوری از حیث اجرای رأی داوری»، داوری‌نامه، آبان.

معین، محمد. (1360).  فرهنگ فارسی. جلد اول. تهران: انتشارات امیرکبیر.

  نقیبی، سید‌حسین. (1383). داوری‌نامه1. تهران: انتشارات مرکز داوری اتاق ایران.

Frankel, M. E. (1990). Arbitration clauses in consent decrees. NewYork: Banking.

Geningz, A. (1984). Arbitration: Apractical Guide. London: Dutson.

Phillips, P. G. (1989). Symposium on Arbitration Ageneral in troduction. the University of Pennsylvania law Review.

Rene, D. (1982). Trade law Arbitration in international, Paris: Domestic.

Tarzia, G. (1981). leprincpedu contradictioire dans la procedure civile Italienne. Milan: the University of Milan.

Van, e and A. Gan. (1981). the newyork Arbitration convention. NewYork: the University of NewYork.